درمورد جنگ ایران و عراق فیلمهای زیادی ساخته شده است. قطعا خیلی از ما آژانس شیشه ای و لیلی با من است و اخراجی ها 1 و چ و ... را جزو فیلمهای تاثیرگذار تاریخ سینمایمان میدانیم. درصد خیلی کمتری از این فیلمها به آسیبهای روانی این جنگ در مردمی که پشت سنگرها پرداخته اند. یا اگر هم پرداخته باشند یادم نمی آید که ژانر هیچکدامشان ترسناک بوده باشد. در کنار اینها باید اضافه کنیم تمام مسائل روزهای جنگ و سنت جامعه آن روزهای مملکت ما که در تمام فیلمهای ساخته شده تا حدی به خاطر ملاحظات سینمایی به اجبار باید رعایت میشده و خود این نقطه ضعف بزرگی است.

زیر سایه فیلمی ضعیف با مضمونی - به قول بچه های سایت آکادمی هنر - گل درشت است. به هیچ وجه فیلم در هیچ زمینه ای به موفقیت نرسیده و اگر صحنه های ترسناک و دلهره آور فیلم نبود کمتر بیننده غیرفارسی زبانی، فیلم را تا آخر می رساند.

با همه این حرفها اگر مثل من موقعیت بالقوه ترسناکی مثل شب تاریک قطار با صداها و تکان های خاص خودش را داشتید تنها به تماشای این فیلم بنشینید و کمی بترسید خوب است :/


امیدوارم جزو 5 کاندید نهایی فیلم غیر انگلیسی زبان اسکار در کنار دوست و رقیب گردن کلفتش فروشنده باشد :)